تهویه مطبوع - کولر گازی - سیستم های سرمایشی گرمایشی

تهویه مطبوع

تهویه ی مطبوع که به اختصار AC نیز نامیده می شود، فرایندی است که طی آن هوای گرم را از یک محیط بسته خارج کرده و بدین ترتیب باعث سرمایش و همچنین کاهش رطوبت هوا می گردد. تهویه ی مطبوع در محیط های مختلفی از جمله ساختمان های خانگی و تجاری مورد استفاده قرار می گیرد و به منظور دستیابی به محیطی تازه تر و راحت تر برای زندگی انسانها و حیوانات به کار می رود. اگرچه ، سیستم های تهویه ی هوا مانند کولر گازی، برای مصارف دیگری نیز استفاده می شوند: مثلا برای سرمایش و کاهش رطوبت اتاق هایی که در آن وسایل الکترونیکی زیادی مانند سرورهای کامپیوتری و تقویت کننده های توان وجود دارند و حتی گاهی اوقات برای نمایش و فروشگاه آثار هنری به کار می رود.

 

سیستم تهویه مطبوع

سیستم های تهویه ی مطبوع معمولا از یک فن برای توزیع هوای مطبوع درون یک ساختمان یا ماشین استفاده می کنند و باعث بهبود کیفیت هوا می شود. سیستم های تهویه مطبوع که بِیس آنها یخچال های الکتریکی هستند، از ساختارهای کوچک قابل حمل، که عمل سرمایش اتاق های کوچک را انجام می دهند، گرفته تا واحدهای عظیم که بر روی سقف برج های اداری نصب شده و سرمایش کل یک ساختمان را انجام می دهند. عمل سرمایش، معمولا طی یک چرخه ی تبرید به دست می‌آید، اما گاهی اوقات نیز از عمل تبخیر استفاده می شود. برخی سیستم های تهویه مطبوع، می توانند بر اساس مواد خشکاننده (مواد شیمیایی که باعث ازبین رفتن رطوبت هوا می شوند) و همچنین لوله های زیرزمینی که هوای گرم را به منظور خنک کردن به زیر زمین توزیع می کنند، ساخته شوند.

به معنای وسیع کلمه، تهویه مطبوع به هر شکل از تکنولوژی گفته می شود که موجب تغییر و بهبود هوا می شود، مانند گرمایش، سرمایش، مرطوب کردن و رطوبت زدایی، پاکسازی، یا به جریان انداختن هوا.

 

سیستم تهویه مطبوع در داخل اتاق

تاریخچه

سیستم خنک سازی تبخیری

 از زمان های ماقبل تاریخ، همواره از یخ و برف به عنوان خنک کننده استفاده می شده است. در اواخر قرن ۱۷ نیز کسب وکار برداشت یخ و برف در فصول زمستانی و استفاده و ذخیره ی آن برای فصول گرم و تابستانی ، رونق گرفت. سپس این عمل توسط ماشین آلات مکانیکی جایگزین شد. مفهوم اساسی تهویه مطبوع به روزگار مصر باستان بر میگردد، یعنی زمانی که نی ها را از پنجره هایشان آویزان میکردند و با استفاده از آب چکنده بر روی آنها، آنها را مرطوب می کردند. این فرایند باعث مرطوب شدن هوا می شد که در آن آب و هوای خشک و بیابانی مصر، تاثیر بسزایی در رطوبت هوا داشت. در ایران دوره ی قرون وسطی، از تکنیک های دیگری مانند استفاده از مخازن و برج های بادی ، برای سرمایش ساختمان ها و عمارت ها در طول فصل گرما بهره می برده اند.

در قرن دوم میلادی،‌ اختراع فن دوار توسط یک فرد چینی به نام دینگ خوان ، عمل تهویه مطبوع را انجام میداد، که این وسیله از هفت چرخ که قطر هرکدام ده متر بود، ساخته می شد و از زندانیان برای به حرکت در آوردن آن استفاده می کردند.

در قرن ۱۷ نیز کورنلیس دربل، با افزودن نمک به آب توانست سیستمی طراحی کند که مانند نقطه عطفی برای رفتن به زمستان در فصل تابستان محسوب می شد.

توسعه خنک کننده های مکانیکی

تهویه مطبوع مدرن در طول قرن ۱۹ میلادی، با پیشرفت هایی که در علم شیمی صورت گرفت، پا به عرصه نهاد و اولین سیستم تهویه مطبوع الکتریکی که در مقیاس بزرگ ساخته شد و مورد استفاده قرار گرفت، در سال ۱۹۰۲ توسط مخترع امریکایی ویلیس کریر اختراع شد. ظهور سیستم های تهویه مطبوع مسکونی، در دهه ی ۱۹۲۰، باعث مهاجرت های عظیمی به منطقه ی سان بِلت در ایالات متحده شد. در سال ۱۷۵۸، بنیامین فرانکلین و جان هدلی که یک پروفسور شیمیدان در دانشگاه کمبریج بود، رهبری آزمایشی را برعهده گرفت و میخواستند از اصول تبخیر مواد به منظور سرمایش سریع یک جسم استفاده کنند. آنها این نکته را دریافتند که تبخیر مایعات بسیار فرار مانند الکل و اتر، می تواند به  کاهش دمای یک جسم بسیار کمک کند. آنها آزمایش خود را با یک لامپ حاوی جیوه (دماسنج) به عنوان جسم مورد نظر، انجام دادند و درجه حرارت آن را تا ۱۴- درجه سانتی گراد پایین آوردند، در حالیکه دمای محیط ۱۸+ درجه بود. فرانکلین ادعا کرد که به محض آنکه از نقطه انجماد آب گذشتند (دمای صفر درجه سانتی گراد)، لایه ی نازکی از یخ سطح شیشه ی دماسنج را پوشاند که ضخامت آن در دمای ۱۴- درجه، حدود ۶ میلیمتر بود. فرانکلین از این آزمایش چنین نتیجه گرفت که: امکان مرگ یک نفر از یخ زدگی در یک روز گرم تابستانی، ‌محتمل است!

در سال ۱۸۲۰ دانشمند و مخترع انگلیسی، مایکل فارادی دریافت که فشرده سازی و میعان آمونیاک، زمانیکه به آن اجازه ی تبخیر هم بدهیم، می تواند باعث خنک شدن هوا شود.

 در سال ۱۸۴۲ فیزیکدان فلوریدایی، جان گوری از تکنولوژی کمپرسورها برای تشکیل یخ استفاده کرده و آن را برای خنک سازی هوا در بیمارستانش در فلوریدا به کار برد. او امیدوار بود که در نهایت بتواند از ماشین یخ ساز خود برای تنظیم درجه حرارت ساختمان ها استفاده کند. او حتی ایده ی تهویه مطبوع مرکزی، که می تواند سردسازی شهرها را انجام دهد را نیز در سر خود می پروراند. با این حال که نمونه ی اولیه ای که ساخت دچار درز و نشتی و نامنظمی هایی بود، اما توانست حق ثبت اختراع را در سال ۱۸۵۱ برای دستگاه یخ سازش دریافت کند. اگرچه روندی که او پیشنهاد کرد، تولید مصنوعی یخ را بهبود بخشید، اما با مرگ پشتیبان مالی اش، تمام امیدهای وی برای موفقیت از بین رفت و او نتوانست سرمایه ای برای تحقق بخشیدن به رویاهایش دست و پا کند. دکتر گوری در سال ۱۸۵۵ در فقر مرد و رویای رایج و همه گیر شدن تهویه مطبوع، تا ۵۰ سال بعد به تاخیر افتاد.

اولین ماشین یخ ساز جیمز هریسون در سال ۱۸۵۱ در استرالیا شروع به کار کرد. پس از آن اولین ماشین یخ ساز تجاری او در سال ۱۸۵۳ ارائه شد و گواهی ثبت اختراع را در سال ۱۸۵۵، به خاطر سیستم تبرید که بر اساس فشرده سازی بخار کار میکرد، دریافت کرد. این دستگاه جدید،‌ از یک کمپرسور جهت عبور گاز تبریدی به درون یک مخزن استفاده می کرد که در آنجا سرد شده و عمل میعان صورت می گرفت. سپس این گاز میعان شده درون هسته های تبریدی به گردش در می آمد و دوباره تبدیل به بخار می شد و باعث خنک سازی محیطش می شد. این دستگاه روزانه ۳۰۰۰ کیلوگرم یخ تولید می کرد.

اگرچه هریسون با تاسیس شرکت یخ در سیدنی در سال ۱۸۶۹ به موفقیت های تجاری دست یافت، اما بعد از آن با شرکت های آمریکایی که گوشت یخ زده به انگلستان صادر می کردند، به رقابت پرداخت. او نوشت: گوشت تازه ی منجمد و بسته بندی شده همانطور که برای مسافرت ها کاربرد دارد، بنابراین فرایند منجمد کردن گوشت می تواند برای هر مدت زمانی که احتیاج داشته باشیم به کار رود. او در سال ۱۸۷۳ کشتی قایقرانی نورفولک را بطور آزمایشی برای حمل گوشت گاو به انگلستان آماده و راه اندازی کرد. انتخاب یک اتاق سرد به جای آنکه یک سیستم تبرید برای قایقش نصب کند، باعث شد که به دردسر بیفتد و خیلی زودتر از آن که پیش بینی کرده بود، ذخایر یخ مصرف شدند.

خنک کننده های الکترومکانیکی

Willis Carrier

در سال ۱۹۰۲، اولین سیستم تهویه مطبوع الکتریکی توسط ویلیس کریر در شهر بوفالو، نیویورک اختراع شد. ویلیس کریر پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه کورنل، در شرکت بوفالو استخدام شد. در آنجا ، شروع به انجام آزمایش هایی برای تهویه مطبوع، به عنوان راه حلی برای مشکلات کاربردی برای شرکت سِکت-ویلهلم در بروکلین ، نیویورک بود. اولین سیستم تهویه مطبوع توسط کریر طراحی و راه اندازی شد. این دستگاه که کریر طراحی کرده بود، به منظور بهبود کنترل فرایند تولید در یک دستگاه چاپ بود، و نه تنها دما را ، بلکه رطوبت را نیز کنترل می کرد. کریر از دانش خود در مورد گرمایش اجسام از طریق بخار، استفاده کرده و این فرایند را معکوس کرد. به جای فرستادن هوا به داخل هسته های داغ، آن را به درون هسته های سرد فرستاد ( که با آب سرد پر شده بودند). اینگونه هوا سرد شده و میزان رطوبت هوای داخل اتاق قابل کنترل بود. این کنترل دما و رطوبت، باعث حفظ سازگاری میان ابعاد کاغذ و هم ترازی جوهر می شد. پس از آن، از این فناوری کریر، به منظور افزایش بهره وری در محل کار استفاده شد، در نتیجه شرکت تهویه مطبوع کریر در آمریکا، برای بالابردن سطح تقاضای این محصول تشکیل شد. با گذشت زمان، استفاده از تهویه مطبوع در خانه ها و اتومبیل ها نیز به منظور راحتی بیشتر، رایج شد. فروش این محصول در مصارف مسکونی در دهه ۱۹۵۰ بطور چشمگیری افزایش یافت. در سال ۱۹۰۶، استوارت کرامر که اهل شارلوت بود، به دنبال راهکارهایی برای افزایش رطوبت در کارخانه نساجی خود بود. کرامر از اصطلاح تهویه مطبوع،حین ادعای ثبت اختراع این وسیله که مشابه تصفیه ی آب بود، استفاده کرد و آن را آسان کننده ی فرایند ساخت منسوجات دانست. او رطوبت و تهویه را به منظور تصفیه ی هوا با یکدیگر در آمیخت و هوای آلوده در کارخانه ها را تصفیه کرد، و رطوبت هوا را تحت کنترل درآورد که این امری بسیار ضروری در نساجی گیاهان است. ویلیس کریر این اصطلاح را برای نام شرکت برگزید. کمی بعد از آن، اولین خانه ی خصوصی که تهویه مطبوع مجهز بود، در سال ۱۹۱۴ در مینیاپولیس ساخته شد که مالک آن نیز چارلز گیتس بود. دیوید پیر دوبوس (۱۸۹۸- ۱۹۹۴ ) با پی بردن به این نکته که تهویه مطبوع روزی به عنوان یکی از ویژگی های استاندارد خانه های مسکونی به شمار خواهد رفت، مخصوصا در مناطقی که اقلیم گرم دارند، شبکه ای از کانال ها و دریچه ها را برای خانه خود طراحی کرد که طرحی تغییر شکل یافته از گچبری های جذاب و جالب سبک باز گرجستانی بود. اعتقاد بر این است که این خانه اولین خانه خصوصی است که در ایالات متحده مجهز به تهویه مطبوع مرکزی است.

در سال ۱۹۴۵ روبرت شرمن که اهل ماساچوست بود، یک دستگاه تهویه مطبوع قابل حمل اختراع کرد که عمل سرمایش، گرمایش، مرطوب کردن، رطوبت زدایی و تصفیه هوا را انجام می داد.

توسعه مبرد

نخستین دستگاه های تهویه مطبوع مانند یخچال ها و فریزها، به دلیل استفاده از گازهای سمی و قابل اشتعال مانند آمونیاک، متیل کلرید و پروپان، در صورت نشت گاز باعث خطر مرگ و میر می شدند.

نمونه ای از کمپرسور تبریدی مدرن

توماس میدگلی نخستین گاز غیرسمی و غیرمشتعل کلروفلروکربن را در سال ۱۹۲۸ ساخت و در تجارت آن را با عناوینی چون CFC یا HCFC یا HFC نیز می شناسند. ترکیبی که بیشترین استفاده ی خانگی و مسکونی را دارد نوعی هیدروکلروفلوروکربنHCFC است که به نام کلرودی فلورمتان شناخته می شود. دی کلرودی فلرومتان تا سال ۱۹۹۴ رایج ترین ترکیبی که بود که در ایالات متحده برای اتومبیل ها اسفاده می شد و به خاطر اینکه به لایه اوزون آسیب می رساند آن را با ترکیب دیگری جایگزین کردند. ترکیب های R-11 و R-12 دیگر به این منظور در ایالات متحده تولید نمی شوند، بنابراین تنها منبع برای مقاصد تهویه مطبوع، گاز پاک و تصفیه شده ای است که از سیستم های تصفیه کننده به دست می آید. چندین گاز مبرد دیگر که تخریب کننده ی لایه ی اوزون هم نیستند، مانند R-410A رو به پیشرفت بوده اند که این گاز برای اولین بار توسط کریر کراپ و با نام تجاری پورون مورد استفاده قرار گرفت.

گازهای مبردی مدرن به دلیل امینت بیشتر محیط زیستی که نسبت به گازهای کلروفلوروکربن داشتند، جایگزین آنها شده اند. گازهای CFC در اوایل و نیمه های قرن بیستم مورد استفاده قرار می گرفته اند. این گازهای مدرن شامل HCFCs ( R-22 که تا قبل از ۲۰۱۱ در اکثر مصارف خانگی و مسکونی به کار می رفت) و HFCs (R-134a که در بیشتر ماشین ها استفاده می شد) می شوند که جایگزین تعداد زیادی از مصارف CFC ها شده اند. HCFC ها نیز به نوبه خود، تحت پروتکل مونتریال، با HFC هایی نظیر R-410A جایگزین شده اند که فاقد گاز کلر هستند. HFC ها همچنین مشکلاتی در تغییر اقلیم های منطقه ای ایجاد می کنند. علاوه بر این، نفوذ امنیتی و سیاسی مدیران شرکت ، در مقابل تغییرات مقاومت می کردند؛ شرکت اصرار داشت هیچ جایگزینی برای HFC ها وجود ندارد. سازمان محیط زیست گرین‌پیس در سال ۱۹۹۲ از یک آزمایشگاه اروپایی برای جایگزین اوزون و همچنین مبرد های ایمن برای محیط زیست، تقاضای بررسی و تحقیق کرد و سپس حق ثبت اختراع برای کشف ترکیبی از ایزوپنتان و ایزوبوتان را به دست آورد، اما نهایتا این تکنولوژی را برای دسترسی همگان باز گذاشت.

 اصول عملکردی

چرخه تبرید

در چرخه تبرید ، گرما از یک جای گرم به یک جای سردتر منتقل می شود. برای اینکه گرما در جهت مخالف جابجا شود، باید کار انجام شود. یخچال ، مثالی از چنین سیستمی است، که در آن گرما را از محیط داخلی خارج کرده و به محیط اطراف منتقل می کند. یک مبرد، به عنوان واسطه ای به کار می رود که گرمای محیط را جذب و حذف کرده و به این ترتیب باعث خنک شدن می شود.

شمای کلی چرخه تبرید

بخارِ در حال گردشِ مبرد، وارد کمپرسور شده و در آنجا دما و فشارش افزایش می یابد. در این مرحله بخار مبرد آن چنان داغ و پرفشار شده است که قابلیت چگالش دارد و به داخل یک چگالنده هدابت می شود. در اینجا با استفاده از جریان های هوایی که در سراسر هسته های چگالنده در حال گردش هستند، بخار مبرد سرد شده و به مایع تبدیل می شود ( میعان رخ می دهد). بنابراین مبردِ در حال گردش، گرما را از سیستم خارج کرده و این گرما از طریق هوا به بیرون خارج می شود. عمل حذف گرما را می توان با ریختن آب بر هسته های چگالنده، بسیار تسریع و تکمیل نمود؛ چرا که این عمل باعث سرد شدن هسته ها حین اصابت با شیرهای انبساط  می شود.

مایع مبرد که اکنون چگالیده، تحت فشار، و هنوز کمی داغ است اکنون به داخل شیر انبساط هدایت می شود (این شیرمعمولا یک سوراخ سوزنی مانند است که در لوله های مسی سیستم تعبیه شده است) و در این شیر دچار کاهش ناگهانی فشار می شود. این کاهش فشار، باعث تقطیر ناگهانی بخشی از مایع مبرد گردیده، و دمای آن را تا حد زیادی کاهش می دهد. سیستم های تهویه مطبوع هواپیما برای سرسازی از توربین استفاده می کنند که بازده بیشتر دارند اما پیچیده تر هستند. سپس مبرد سرد شده به درون اواپراتور (دستگاهی برای تبخیر کردن مبرد) هدایت می شود. هوای گرم درون اواپراتور توسط یک فن سرد می شود و این امر موجب می شود که بخش مایع مبرد سرد نیز تبخیر شود و بنابراین دمای محیط را کاهش دهد. در نتیجه هوای گرم سرد می شود و توسط یک اگزوز یا یک فن دمنده، به داخل اتاقک رانده می شود. برای تکمیل چرخه تبرید، بخار مبرد باز به داخل کمپرسور برگردانده می شود. برای این که این فرایند بازده خوبی داشته باشد، بخش های سردکننده و تبخیرکننده در سیستم، باید توسط دیواره ای فیزیکی از بخش های گرم کننده و چگالنده جدا شوند و هر بخش نیز، باید دارای فن مخصوص به خود باشد تا هوایی که در آن بخش جریان دارد را به گردش درآورد.

سیستم های تهویه مطبوع مدرن به منظور کشش هوا از خارج به اخل اتاق طراحی نمی شوند؛ بلکه تنها به منظور به گردش در آوردن هوای سرد در داخل سیستم به کار می روند. از آنجا که همواره در این هوای داخلی مقداری رطوبت معلق است، بخش سرد کننده ی فرایند همیشه باعث می شود که بخار گرم آب در هسته های منجمد کننده، چگالیده شوند و با عث چکه کردن بر سینی هایی شود که در پایین سیستم قرار گرفته اند . ار آنجا که این رطوبت هیچ ماده معدنی حل نشده ای در خود ندارد، بنابراین باعث رسوب مواد معدنی در هسته ها نمی شود. این اتفاق حتی زمانی که میزان رطوبت بسیار کم هست نیز رخ میدهد. اگر در باله های اواپوراتور یخ بستگی اتفاق بیفتد، بازده را پایین آورده و میزان یخ زدگی را بازهم بیشتر می کند. استفاده از فن گرداننده ی تمیز و قوی می تواند از چنین اتفاقی جلوگیری کرده، و نیز دمای سرمایش نهایی ترموستات سیستم را تا نقطه ای بالا می برد که در آن کمپرسور گاهاً خاموش می شود. یک ترمیستور خراب نیز می تواند چنین مشکلی را ایجاد کند. یخچال های بدون چرخه ی دیفراست (یخ زدایی) نیز می توانند دچار همین مشکل باشند. گرد و غبار موجود نیز می تواند باعث شود که باله ها مانع گردش هوا شوند که این نیز یک نتیجه ی نا مطلوب است.

اگر کمپرسور سیستم تهویه مطبوع را در جهت عکس به کار گیریم، اثر کلی کاملا معکوس شده و محفظه سرپوشیده به جای اینکه شرد شود، شروع به گرم شدن می کند. مهندسی ویژگی های فیزیکی و ترمودینامیکی گاز-بخار را درشاخه ای از علم به نام سایکومتریک مطالعه می کنند.

واحد پمپ حرارتی

پمپ حرارتی، سیستم تهویه مطبوعی است که در آن چرخه تبرید می تواند به صورت معکوس کار کند و باعث گرمایش و نیز سرمایش محیط داخلی شود. آنها را معمولا با عنوان تهویه مطبوع چرخه معکوس نیز می شناسیم. پمپ حرارتی بسیار پربازده تر از گرمایش مقاومت الکتریکی است. بیشتر صاحب خانه ها ترجیح می دهند سیستم پمپ حرارتی را به عنوان یکی از ویژگی های تهویه مطبوع مرکزی، در خانه های خود نصب کنند.

 

یک سیستم تهویه مطبوع که دارای واحد پمپ حرارتی است

تصویر فوق، نمونه ای از یک سیستم تهویه مطبوع را نشان می دهد که در خارج ساختمان نصب می شود و از یک سیستم پمپ حرارتی استفاده می کند.

هنگامیکه پمپ حرارتی در حالت گرمایش قرار دارد، هسته ی اواپوراتور داخلی نقش ها را تغییر می دهد و تبدیل به هسته ی چگالنده می شود و در نتیجه گرما تولید می کند. چگالنده خارجی نیز برعکس عمل کرده و تبدیل به اواپوراتور می شود و هوای سرد را تخلیه می کند.

پمپ های حرارتی منبع-هوا در آب و هوای زمستانی خفیف، یعنی جاییکه دما در بازه ی 4-13 درجه سانتی گراد متغیر است، بیشتر محبوب هستند. در سرما های بیش از این مقدار، این پمپ ها عملا بازده ندارند. دلیل آن نیز یخ بتگی در هسته های مبدل سیستم است که مانع گردش هوا درون هسته می شود. برای جبران این نقص، سیستم پمپ حرارتی بطور موقتی حالت خود را به حالت عادی تهویه مطبوع تغییرمی دهد تا هسته اواپوراتورخارجی به عنوان هسته چگالنده عمل کند و در نتیجه گرما تولید کرده و یخ زدایی کند. بنابراین سیستم های پمپ حرارتی نوعی از سیستم های گرمایش مقاومت الکتریکی هستند که تنها در این حالت خاص، به منظور جبران موقتی سرمایش هوا فعال می شوند و در غیر این صورت در زمستان ها نا کارآمد خواهند بود.

مشکل یخ بستگی هنگامیکه دمای هوای بیرون کمتر شود، شدیدتر می شود. بنابراین پمپ های حرارتی را معمولا در کنار سایر روش های مرسوم گرمایشی، نظیر استفاده از گاز و نفت ، نصب می کنند. در مورد، پمپ حرارتی در دماهای معتدل تر به نحو احسن کار خود را انجام می دهد و زمانی که دمای هوای بیرون بسیار کاهش یابد، سیستم حالت خود را به همان روش های معمول و مرسوم گرمایشی تغییر می دهد.

پمپ های حرارتی جذب نوعی ازپمپ های حرارتی منبع-هوا هستند که تفاوت آنها اینست که برای انرژی به برق احتیاج ندارند. در عوض از گاز، انرژی خورشیدی و آب گرم به عنوان منبع اصلی انرژی خود استفاده می کنند. یک پمپ جذب گاز آمونیاک را در آب حل می کند که باعث تولید گرما می شود. سپس مخلوط آب و آمونیاک را تحت فشار قرار می دهد تا به نقطه جوش برسد و این عمل گرما را از محیط می گیرد.

سیستم سرمایش تبریدی (کولر آبی)

 

باغبان - باغبان تهران و دیگر شهرها

باغبانی

باغبانی عمل کشت و پرورش گیاهان است و به عنوان بخشی از دانش رویش گیاهان شناخته می شود. در باغ، گیاهان زینتی را به خاطر گل ها، شاخ و برگ ها یا ظاهر کلی آنها می کارند. گیاهان مفید مانند سبزیجات ریشه ای، برگ سبزیجات و میوه ها به منظور های مختلفی از جمله مصرف خوراکی، استفاده در رنگ ها، استفاده در علم پزشکی و نیز در لوازم آرایشی و بهداشتی پرورش داده می شوند.

بسیاری از مردم باغبانی را به عنوان یک فعالیت ارامش بخش می شناسند. محدوده باغبانی بسیار گسترده است: از باغ های میوه گرفته تا بلوارهای وسیع برای کشت انواع مختلف درخت ها و درختچه ها و گیاهان علفی، تا باغچه های مسکونی که در آنها گیاهان پایه ای رشد و کشت داده می شود، و نیز گیاهانی که در گلدان های کوچک و بزرگ پرورش داده می شوند. باغبانی می تواند خیلی تخصصی باشد و تنها به کشت یک نوع گیاه پرداخته شود، یا اینکه شامل تعداد زیادی از گیاهان شود و ترکیبی از گیاهان مختلف کاشته شود. باغبانی شامل مشارکت فعال باغبان در عمل رشد و پرورش گیاهان می شود و یک شغل پر زحمت به شمار می آید و با کشاورزی و جنگلداری متمایز است.

تاریخچه باغبانی

باغبانی در دوران باستان

باغبانی جنگل، یک سیستم تولید مواد غذایی جنگلی، قدیمی ترین باغبانی دنیا است. منشا باغچه های جنگلی به زمان های ماقبل تاریخ برمی گردد که در امتداد رودخانه ها و در کوهپایه های مناطق موسمی ایجاد شده بودند. طی روند تدریجی خانواده ها که محیط اطراف خود را بهبود می بخشیدند، درخت ها و تاک های مفید کشف شده و از آنها مراقبت به عمل می آوردند و سایر گونه های نامطلوب را نادیده می گرفتند. نهایتاً گونه های خارجی نیز تلفیق شده و به باغچه ها افزوده شد.

پس از ظهور اولین تمدن ها، افراد ثروتمند با اهداف زیبایی شناسانه شروع به ساختن باغچه ها کردند. نقاشی هایی از آرامگاه های مصریان باستان که توسط پادشاهی جدید (حدود 1500سال پیش از میلاد مسیح) کشیده شده اند، برخی شواهد فیزیکی از باغبانی زینتی و طراحی های چشم انداز ارائه می کنند. در آنها تصاویری از نیلوفر آبی که توسط ردیف های متقارنی از اقاقیا و نخل احاطه شده است، به چشم می خورد. یک مثال جالب توجه از باغچه های زینتی باستانی، باغ های معلق بابل بوده اند - یکی از عجایب هفتگانه جهان-  در حالیکه رومیان باستان باغچه های بسیار زیادی داشتند.

باغ جنگلی رابرت هارت در انگلستان

مصریان باستان ثروتمند، از باغچه ها به عنوان سایه بان استفاده می کردند. آنها درختان و باغچه هایشان را با خدایان می آراییدند، چرا که اعتقاد داشتند خدایانشان با دیدن باغها خوشحال می شوند. در مصر باستان، باغ هایشان را با کاشتن ردیف هایی از درختان دیواربندی می کردند. از محبوب ترین گیاهان نزد آنها می توان نخل خرما، درخت صنوبر، درخت بید و درختان مغزی را نام برد. این باغ ها یکی از نشانه های بالا بودن وضعیت اجتماعی-اقتصادی مردم آن زمان بود. بعلاوه، مصریان باستان ثروتمند درختان انگور پرورش می دادند، چرا که شراب انگور نشانه ای از بالا بودن طقه اجتماعی افراد بود. گل سرخ، خشخاش، بابونه و عنبیه نیز همگی درباغبانی مصریان باستان یافت می شود.

آشور نیز بخاطر باغ های زیبایش بسیار معروف بود. باغ های آشور بسیار وسیع و پهناور بودند و بعضی از آنها برای انجام بازی ساخته شده بوند و برخی دیگر برای اوقات فراغت به کار می رفتند. درختان سرو و نخل از درختانی بودند که در باغبانی بسیار مکرر استفاده می شدند.

باغ های روم باستان مملو از درختان انگور بودند و طیف گسترده ای از گل ها در آن کاشته می شد: کنگر، گل گندم، زعفران، سیکلامن، سنبل، زنبق، پیچک، اسطوخودوس، سوسن، گل تلفونی، نرگس، خشخاش، رزماری و بنفشه. آنها باغ ها را با مجسمه و سنگتراشی های خود مزین می کردند. تخت خواب های گلی در حیاط های رومیان باستان ثروتمند بسیار محبوب بودند.

قرون وسطی

در قرون وسطی توجه به باغبانی با اهداف زیبایی شناسانه رو به افول گذاشت. پس از سقوط رم، از باغبانی تنها برای کشت گیاهان دارویی یا به منظور پرورش گیاهان زینتی برای تزیین کلیسا استفاده می شد. در طول دوره قرون وسطی، صومعه ها به طراحی باغبانی و تکنیک های زیاد کشت گیاهان می پرداختند. صومعه های خصوصی به احتمال زیاد دارای قسمتی به عنوان حیاط سبز بوده اند که در آن درختان و علفزارهایی وجود داشته که اسب ها بتوانند در آن بچرند، همچنین باغچه های اختصاصی نیز برای عبادت کنندگان و راهبانی که در صومعه جایگاه خاصی داشتند، وجود داشته است.

باغبانی مشغول به کار در سال 1607

باغ های اسلامی نیز با الگوبرداری از مدل باغ های فارسی ساخته شدند که این باغ ها معمولا توسط دیوارهایی محصور شده و با استفاده از چهار نهر آب تقسیم بندی می شده اند. اغلب در قسمت میانی باغ یک استخر وجود داشت. از ویژگی های خاص باغ های اسلامی، استفاده از موزاییک و کاشی های لعابی بوده که به چشمه ها و قسمت های مختلف باغ، زیبایی و زینت می بخشیده است.

در اواخر قرن 13 میلادی، اروپاییان شروع به کشت و پرورش باغ ها به منظور فراغت و تفریح و نیز رشد گیاهان درمانی کردند. آنها دیوارهایی ساختند تا باغ هایشان را از هجوم حیوانات و اغیار محافظت کنند.  در طول دو قرن پس از آن، اروپاییان کشت چمن و داربست های گلی و تخت خواب های مزین به گل را آغاز کردند. در این باغ ها استفاده از درختان میوه بسیار رایج بوده و گاها نیز صندلی هایی از جنس چمن می ساختند. در آن زمان، باغ هایی که در صومعه ها ساخته می شدند هم برای پرورش گیاهان و درختان دارویی بوده اند و هم به عنوان مکانی برای استراحت و لذت بردن راهبان صومعه.

در قرن های 16 و 17 میلادی، باغ ها را متقارن، موزون و متعادل و با ظاهری کلاسیک تر می ساختند. بسیاری از این باغ ها را حول یک محور میانی بنا می کردند و سپس به قسمت ها مختلفی تقسیم می کردند. معمولا در این باغ ها تخت خواب های مزین به گل وجود داشت و هر قسمت از باغ توسط مسیرهای شنی از یکدیگر جدا می شد.

در دوره رنسانس، باغ ها پر بوده از مجسمه، درخت آرایی و چشمه سارهای فراوان. در قرن 17، باغ هایی با پرچین های مارپیچی متداول بوده اند. در این زمان، اروپاییان کشت گل های جدیدی از جما=له گل لاله، گل جعفری و گل آفتابگردان را آغاز کردند.

باغ های ویلایی

باغ های کلبه ای، که در زمان الیزابت پدید آمدند، به عنوان یک منبع محلی برای گیاهان ومیوه ها ساخته شدند. یک نظریه این است که آنها از مرگ سیاه دهه ی 1340 بوجود آمدند، یعنی زمانی که مرگ تعداد بیشماری از کارگران باعث شد زمین کافی برای ساختن ویلاهای کوچک با باغچه های شخصی فراهم شود. طبق افسانه های قرن 19، این باغ ها توسط کارگرانی که در ویلاهای روستایی زندگی می کردند، ساخته شدند تا بتواند غذای مردم را فراهم کرده و باعث زیبایی و زینت نیز بشود. کارگران مزرعه صاحب ویلاهایی بودند (حدود یک جریب )که باغچه هایشان دارای معماری جالبی بودند ، و در این باغ ها به کشت گیاه و نیز نگهداری از خوک و جوجه هایشان می پرداختند.

 

باغ اختصاصی یک کشاورز روستایی دارای کندوی عسل و دام و و معمولا خوک بود. دهقانان روستایی در قرون وسطی بیشتر به گوشت علاقه داشتند تا به گل ها، و معمولا گیاهان را به هدف درمانی و نه برای زیبایی و زینتشان پرورش می دادند. در زمان الیزابت رفاه بیشتر بود و در نتیجه فضای بیشتری برای کشت گل و گیاه وجود داشت. حتی گل هایی که در باغ های ویلایی ابتدایی کاشته می شدند کاربردهای عملی خودشان را داشتند – بعنوان مثال بنفشه ها بر سطح زمین پهن می شدند و علاوه بر عطر دلپذیرشان، حشرات موذی را دفع می کردند. گیاه پامچال نیز بسیار محبوب بوده و در پخت و پز هم از آن استفاده می شده است. برخی دیگر از گیاهان مانند حسن یوسف و گل ختمی معمولا بخاطر زیبایی شان کاشت می شدند.

قرن 18

در قرن 18 معمولا باغ ها را بدون حصار و دیواره می ساختند. این گونه باغ ها به صورت چمن های موجداری بودند که مستقیما به درون خانه منتهی می شدند و سبکی جدید در چشم اندازهای انگلیسی بودند، گونه ای از باغبانی بدون باغ که تقریبا تمامی الگوهای پیشین باغبانی را جاروب کرده و دگرگون می ساخت. باغ های انگلیسی معمولا شامل یک دریاچه، دسته ای از چمن در مقابل درختان، معابد ساختگی، پل ها، خرابه های گوتیک، و سایر معماری های زیبا بود که برای بازسازی چشم اندازی شاعرانه و معنوی طراحی شده بودند. این سبک باغبانی در اوایل قرن 18 وارد انگلستان شد، سپس به تمام اروپا گسترش یافت و باغبانی رسمی، متقارن قرن 17 را به عنوان سبک اصلی باغبانی اروپاییان به جا گذاشت.  باغبانی انگلیسی، دیدگاه ایده آلی از طبیعت را به نمایش می گذاشت. آنها معمولا از آثار و منظره های کلود لوراین و نیکولاس پوسین الهام گرفته می شدند. برخی از آنها نیز تحت تاثیر باغ های چینی و شرقی بودند که توسط جهانگردان اروپایی خلق می شدند. در سال 1804 انجمن باغبانی تشکیل شد. باغ های قرن 19 شامل گیاهانی مانند کاج شیلی بودند. این باغ ها شامل انواع گوناگونی از گل ها بودند که در فضای کمی جا داده شده بود. باغ های سنگی در قرن 19 از محبوبیت ویژه ای برخوردار بودند.

انواع باغ ها

  • باغبانی مسکونی در فضای اطراف خانه های مسکونی انجام می شود که به آن باغچه می گوییم. اگرچه باغچه ها معمولا در نزدیکی خانه قرار دارند، اما می توانند بر روی پشت بام، بالکن، پاسیو یا ویواریوم نیز بنا شوند. باغبانی در مناطق غیر مسکونی نیز صورت می گیرد، مانند پارک یا باغ های عمومی (باغ های گیاه شناسی یا باغ وحش)، پارک های تفریحی، در طول جاده های حمل و نقل، در اطراف مکان های جاذب توریست و هتل ها. در چنین شرایطی، جمعی از باغبان ها یا محافظان از باغ ها حفاظت می کنند.
  • باغبانی داخلی شامل پرورش و کشت گیاهان خانگی در ساختمان های مسکونی، گلخانه ها و هنرستان ها می شود. باغ های داخل سالن را می توان بعنوان بخشی از سیستم تهویه مطبوع و نیز سیستم های گرمایشی خانه دانست. فصل رویش و پرورش باغ های داخلی در پاییز و بهار است و این گیاهان می توانند در فصل زمستان نیز کشت داده شوند.
  • باغبانی گیاهان بومی با استفاده از گیاهان بومی انجام می شود و هدف آن می تواند ایجاد زیستگاه های حیات وحش باشد یا نباشد، اما هدف اصلی آن است که باغی ایجاد کنیم تا با محیط خاصی در هماهنگی و سازگاری باشد. این نوع باغبانی، باعث کاهش استفاده از آب، حفاظت و نگهداری، و هزینه های مربوط به حاصلخیزی و لقاح می شود، اما از طرفی باعث جذب بیشتر جانوران بومی می شود.
  • باغبانی آبی به منظور پرورش و کشت گیاهانی سازگار با محیط های آبی و استخرها و برکه ها است. باتلاق ها را نیز می توان به عنوان نوعی از باغبانی آبی در نظر گرفت. همه اینها احتیاج به شرایط و ملاحظات خاصی دارند. یک باغ آبی بسیار ساده تنها از یک وان ئر از آب و چند گیاه ساخته می شود. در تزیین آکواریوم ها نیز معمولا باغ آبی را در داخل مخزن آکواریوم می سازند.
  • باغبانی ظرفی، کشت و پرورش گیاهان در هر نوع ظرفی چه در خارج یا داخل منزل است. ظورفی که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از گلدان ، سبدهای آویزان، و مزارع. از باغبانی ظرفی معمولا در آتریوم ها، بالکن و پاسیو و پشت بام استفاده می شود.
  • هاگِلکالچر کشت و پرورش گیاهان در انبوهی از چوب های پوسیده است که به عنوان نوعی از باغبانی بستری شناخته می شود. هاگلکالچر کلمه ای آلمانی است و به معنای باغبانی توده ای می باشد. توبی همِنوِی (Toby Hemenway )، نویسنده و معلم معروف، چوب های مدفون در گودال ها را نیز نوعی هاگلکالچر می داند و آن را سرزمین چوب های مرده نام نهاده است. سپ هولزر (Sepp Holzer ) نیز هاگلکالچر را به عنوان شیوه ای برای باغبانی جنگلی و جنگل-زراعی به کار می برد. جف لاوتون (Geoff Lawton) نیز از آن برای باغبانی محیط های بیابانی و بیابان زدایی بهره می برد. استفاده از روش هاگلکالچر به منظور دفع حجم انبوهی از ضایعات و بقایای چوبی، باعث تجزیه ی کربن می شود.
  • باغبانی جامعه فعالیتی اجتماعی است که در آن گروهی از مردم به کشت و باغبانی منطقه ای از زمین می پردازند که این امر دسترسی به محصولات و گیاهان تازه را آسان کرده و نیز باعث ایجاد کار، بهبود محله و محیط زیست، ایجاد حس مشارکت گروهی و اتصال با محیط زیست می گردد. باغ های جامعه ای، معمولا متعلق به دولت محلی یا سازمان های غیر انتفاعی می باشد.
  • باغبانی مشارکتی برای ایجاد شراکت میان صاحبان زمین با باغبان هایی است که نیاز به زمین دارند. این باغ های مشارکتی، معمولا با هدف تولید مواد غذایی ایجاد می شوند که در نهایت میان هر دو شریک تقسیم می شود.
  • باغبانی ارگانیک از متدهای طبیعی و پایدار، کودها و آفت کش ها به منظور تولید محصولات اصلاح نشده ی ژنتیکی استفاده می کند.

امکانات و لوازم جانبی باغ

طیف بسیار گسترده ای از لوازم و امکانات جانبی باغبانی در بازار وجود دارد که هم به باغبان های آماتور و باغبان های حرفه ای این امکان را می دهد تا بتوانند خلاقیت خود را به کار بگیرند. از این لوازم به منظور تزیین یا ازعملکردشان استفاده می شود و ممکن است از مواد زیادی مانند مس، سنگ، چوب، بامبو، استیل ضد زنگ، خاک رس، شیشه های رنگی، بتن و آهن تشکیل شده باشند. نمونه هایی از آنها عبارت از داربست، باغ میوه و تاکستان، مجسمه، چشمه آب، چمن، کوزه و برای نورپردازی باغ ها نیز می توان از شمع فانوس و چراغ نفتی استفاده کرد. کاربرد هرکدام از این آیتم ها می تواند معرف بخشی از شخصیت و ذوق و قریحه ی باغبان ها باشد.

مراکز و دپارتمان های باغبانی

مراکز و دپارتمان های باغبانی معمولا گیاهان، وسایل مختلف، و لوازم جانبی باغ را می فروشند. اما امروزه بسیاری از آنها برای تفریح وسایل دیگری مانند مبلمان ، باربیکیو و ... را نیز به اقلام خود افزوده اند. بسیاری از مراکز باغبانی امروزی، دارای سالن های مواد غذایی و بخش هایی برای لباس، کادو، حیوانات خانگی و ابزارآلات دیگری می باشند. همچنین امروزه مراکز باغبانی آنلاینی وجود دارند که محصولات را به درب خانه مشتریان ارسال می کنند.

مقایسه باغبانی با کشاورزی

قدمت انجام باغبانی با هدف زیبایی سازی، تقریبا با قدمت کشاورزی به منظور تولید مواد غذایی برابر است. اگر چه در طول تاریخ، بیشتر مردم تفاوتی میان این دو نمی دیده اند و مردم نیاز به غذا و سایر محصولات مفید را بسیار مهم تر از سایر نیازها می دانسته اند. کشاورزی معیشتی که در مقیاس کوچک صورت می گیرد، معمولا با باغبانی مترادف در نظر گرفته می شود. قطعه زمینی که یک دهاتی اهل کشور پرو یا یک کشاورز ایرلندی در آن سیب زمینی پرورش و رشد می دهد را می توانیم باغ یا زمین کشاورزی در نظر بگیریم. باغبانی برای مردم عامه به عنوان رشته ای جداگانه توسعه یافت که بیشتر با اهداف زیبایی شناسانه یا تولید مواد غذایی و تحت تاثیر باغ های مفرح مردم ثروتمند، ایجاد شد. در این میان، در کشورهای پیشرفته ، کشاورزی در جهت تجاری سازی، اقتصاد مقیاس، کشاورزی تک محصولی ، توسعه و تکامل یافت.

ابزار باغبانی دستی

اگر از لحاظ اهداف تولید مواد غذایی به باغبانی بنگریم، باغبانی کاملا با کشاورزی از نظر مقیاس و هدف، متمایز است. کشاورزی در مقیاس های بزرگ صورت گرفته و انگیزه اصلی آن تولید کالا برای فروش است. باغبانی در مقیاس های کوچک است و در درجه اول به منظور تفریح و تولید مواد غذایی برای مالک باغ و خانواده اس می باشد. میان این دو کلمه، مقداری همپوشانی نیز وجود دارد که مربوط به پرورش میان- سایز (نه بزرگ مقیاس و نه کوچک مقیاس) گیاهان است و معمولا آن را با نام باغبانی  بازاری می شناسیم، و این نوع باغبانی را می توان در هر دو دسته باغبانی و کشاورزی جا دهیم.

کاشتن گیاهان در باغ

تمایز کلیدی میان باغبانی و کشاورزی، مقیاس آن ها می باشد؛ باغبانی می تواند به منظور سرگرمی یا مکمل درآمد  خانواده باشد، اما کشاورزی را عمدتا به عنوان یک فعالیت تمام-وقت و تجاری می شناسیم که معمولا احتیاج به زمین های بزرگ و شیوه هایی کاملا متفاوت دارد. یک تفاوت این است که باغبانی کار پرزحمتی است و به سرمایه زیربنایی کمی احتیاج دارد و بیشتر مواقع با تعداد کمی ابزار، مانند بیل، سبد و آبیاری انجام می شود. در مقابل، کشاورزی در مقیاس بزرگ صورت گرفته و شامل سیستم های آبیاری، کود های شیمیایی و نردبان، به منظور دسترسی به میوه های بالای درختان می باشد. با اینحال، این تفاوت با توجه به استفاده ی روبه رشد ابزار در باغبانی های کوچک-مقیاس، روبه کاهش است.

به دلیل پرزحمت بودن باغبانی و نیز انگیزه های زیبایی شناسانه که در باغبانی وجود دارد، بنابراین باغبانی بسیار پربازده تر از کشاورزی است. در اتحاد جماهیر شوروی، نیمی از ذخیره مواد غذایی توسط باغبان های روستایی تامین می شود، اگرچه زمین های آنها بسیار کوچک است. این را به عنوان شاهدی از برتری رژیم کپیتالیسم استدلال کنید، چرا که روستاییان عمدتا می توانستند محصولات خود را بفروشند. هم چنین این سخن را به عنوان شاهدی بر تراژدی کمونیست ها در نظر بگیرید، چرا که قطعات بزرگ اجتماعی معمولا در آن نادیده گرفته می شد و کودها و منابع آبی، به سمت باغ های خصوصی هدایت می شد.

اصطلاح دقیق کشاورزی گاهی اوقت به منظور توصیف باغبانی با استفاده از تکنولوژی متوسط (بیشتر از ابزارآلات دستی و کمتر از ماشین های درو) به کار می رود، مخصوصا در مورد انواع آلی. باغبانی به طور موثر غذای بیشتر از 100 نفر را در کل یک روستا، از طریق زمین های خصوصی سازی شده، فراهم می کند. یک ورژن تغییر یافته آن باغبانی جامعه ای است که در آن به ساکنان شهرنشین زمین می دهند.

باغبانی به عنوان یک هنر

طراحی باغ در بیشتر فرهنگ های دنیا به عنوان یک هنر در نظر گرفته می شود و با باغبانی ، که در آن هدف نگهداری باغ و کشت و پرورش گیاهان است، متفاوت است. تم های مختلفی در طراحی باغ وجود دارد که از آن جمله می توان پروانه ها، حیات وحش، ابدیت، ژاپنی، آب، گرمسیری و باغ های سایه ای را نام برد. در ژاپن، راهبان سامورایی و زِن معمولا مجبور به ساخت باغ های مزین یا فراگیری مهارتهای مشابه مانند آرایش گلها، که ایکبنا نام دارد، بودند. در قرن 18 اروپا، املاک و عمارت های کشورهایی مانند ورسای، فرانسه یا استو، و انگلستان توسط باغبان ها تعمیر شده و به باغ های رسمی یا پارک های خوش منظره تبدیل شدند. امروزه، طراحان منظره ها و باغ ها همچنان به تولید طرح های خلاقانه ی هنرمندانه در فضاهای باغبانی خصوصی، اهتمام می ورزند. در ایالات متحده امریکا، طراحان حرفه ای منظره ها، توسط انجمن طراحان حرفه ای منظره (APLD ) گواهی تایید دریافت می کنند.

آفات باغ

آفات باغ عمدتا قارچ ها، جانوران و حشرات می باشند که باعث فعالیت هایی می شوند که مطلوب باغبانان نیست. آفات می توانند موجب رشد گیاهان نامطلوب، فساد خاک، مزاحم رشد نهال های جوان، آسیب رساندن به گیاهان و میوه جات، مانع رشد گیاهان و کاهش کیفیت آنها می شوند. آفات باغ معمولا شته ها، کنه های عنکبوتی، مورچه ها، پرندگان و حتی گربه ها نیز می باشند.

باغبان ها اهداف مختلفی دارند، و ارگانیزم هایی که تحت عنوان آفات باغ شناخته می شوند از دید باغبان های مختلف فرق می کند. به عنوان مثال گیاه Tropaeolum speciosum هم می تواند به عنوان یک گیاه زیبا و زینتی به کار رود، و نیز می تواند به عنوان یک افت نامطلوب در نظر گرفته شود، اگر در جاهایی بروید که مطلوب نباشد. مثالی دیگر، خزه است که اگر در چمن بروید بسیار غالب می شود و ریشه کن کردن آن تقریبا غیرممکن است. در برخی چمن ها، گلسنگ می روید که کنترل و حذف آن بسیار مشکل بوده و به عنوان آفت در نظر گرفته می شود.

آفت کش

کنترل آفات باغ

روش های متعددی برای خذف آفات باغ ها وجود دارد و تکنیک های از بین بردن آفات بسته به نوع آفت و نیز اهداف باغبان متفاوت است. به عنوان مثال، در استفاده از آفت کش های شیمیایی از حلزون ها می تواند استفاده شود، چرا که هم می تواند به عنوان آفت و هم آفت کش در نظر گرفته شود.

کنترل آفات باغ را با استفاده از آفت کش ها انجام می دهند که از روش های آلی و نیز سنتز مصنوعی به دست می آید. آفت کش ها به دلیل تاثیر زیادی که بر روی جمعیت گیاهان مطلوب و نیز نامطلوب می گذارند، تاثیر زیادی هم بر محیط زیست باغ می گذارند. برای مثال، قرار گرفتنِ ناخواسته در معرض برخی از آفت کش های نئونیکوتینویید، عامل کاهش جمعیت گونه ای از زنبورهای عسل شناخته شده است.

 

نصب پارکت

دانستن نکات زیر به شما کمک می کند تا زمانی که نصاب پارکت لمینت برای نصب لمینت هایتان می آید و شروع به کار می کند بتوانید نکات کلیدی را به او یاداروی نمایید لذا باید چند نکته را قبل از نصب پارکت لمینت بدانید:

ادامه مطلب...

نقاش ساختمان - کاغذ دیواری

نقاش ساختمان

برای رنگ آمیزی ساختمان یک استاد نقاش باید آن را از دیدگاه های مختلف ببینید شما اگر یک رنگ آمیزی خوب برای ساختمان خود انجام دهید برای چند سال از ساختمان خود لذت می برید یک استاد نقاش در هنگام نقاشی ساختمان باید نکات مهم و ویژه ای را در نظر داشته باشد اگر این نکات را در نظر داشت مطمئن باشید رنگ آمیزی خوبی برای شما انجام می دهد.

ادامه مطلب...

عضویت خبرنامه